İtalya’da Nisan 2006 tarihinde iktidar olan Romano Prodi Liderliğindeki Sol Zeytin Ağacı İttifakı Programının Özeti: DAHA İYİ BİR DÜNYA
AVRUPA
Bizim en büyük gücümüz, dünyada demokrasiyi, adaleti ve dayanışmayı yaygınlaştırma yeteneğine sahip olan Avrupa’dır. İtalya uluslararası arenada yalnızca daha iyi kaynaşmış, daha kararlı ve etkili bir Avrupa ile baş rolde olabilir. Bu nedenle bizim hükümetimizin en önemli önceliklerinden biri, entegrasyon sürecini yeniden hızlandırmak ve güçlendirmek olacaktır.
BARIŞ
Barış, temel hakların korunması ve çok yanlılık gibi ilkelere dayalı dış politikamızın kutup yıldızı olacaktır. Barış istemek demek, mutlak ve kör olan nefrete savaş ile cevap verilmeyeceğini, akıl ve uzak görüşlülük ile bilmek demektir. Savaş sadece mevcut olanın üzerinde daha fazla nefret birikmesine yol açar. Güvenlik stratejimiz, bize daha yakın olan Akdeniz ve Balkanlar gibi bölgelerden başlayarak, nefretin ve terörizmin köklerini kurutmak ve halkların içinde derin bir diyalog ve uyum medeniyeti ateşini yakmaktır.

Fransız tarihçilerin, parlamentonun çıkardığı yasalarla tarihe yapılan politik müdahaleler üzerine 12 Aralık 2005'te yaptıkları ve 13 Aralık 2005 tarihli Libération gazetesinde yayınladıkları bildiri:

Tarih için Özgürlük!
Geçmişteki olayların değerlendirilmesinde giderek daha da sıklaşan siyasal müdahalelerden ve tarihçileri ve düşünürleri rencide eden adli işlemlerden rahatsız olan bizler, şu ilkeleri hatırlatmak istiyoruz:
Tarih bir din değildir. Tarihçi hiçbir dogmayı kabul etmez, hiçbir yasağı dinlemez, tabuları tanımaz. Tarihçi, rahatsız edici olabilir.
Devamını okumak için lütfen tıklayın!

Ali Sirmen: “Avrupa:Laiklikten vazgeçilemez!”
Son yıllarda Avrupa'nın çeşitli ülkelerine göz attığımızda görüyoruz ki türban konusu er geç bütün kıtanın tartışma alanına girecektir. Konunun bu kadar alevlenmesinin nedeni ise radikal İslamcıların türbanı siyasi bir gösteri unsuru olarak kullanarak laikliği hedef almalarıdır. Önceki yıllarda yalnız Türkiye'ye özgü olarak görülen türban ve laiklik tartışmaları, 2003 yılında birçok Avrupa ülkesini de içine aldı.
Devamını okumak için lütfen tıklayın!

Prof. Dr. Ahmet İnam: Terör, İş Dünyası Siyaset ve Etik
İlişkisi Konusunda Görüşler, Sorular
İşte iş ve siyaset dünyasının çevirdiği, düzenlediği düzenin çalışmasında, insanın yaşama haklarına, onuruna, özgür ve özerk var olma çabasına aykırı işleyişler olduğunda, insanı insan yapan etik değerler gözetilmediğinde, gözetilip gibi gösterilip uygulamaya konulmadığında, terör denilen canavarın tohumları atılmış olur. Eşitlik, özgürlük, dostluk, höşgörü gibi yüksek etik değerler, iş dünyası ve siyaset dünyasının etiğe kapalı, doğrusu, kendi içlerinde işlerine geldiği gibi etik kavramlar, ölçekler, değerler üreten gidişinde, bütünleşmesi gereken üç temel alanın, etik siyaset ve iş dünyasının ayrı ayrı varolduğunu, giderek çağdaş yaşamın parçalandığını, bir yaşama şizofrenisine yol açıldığını gözlemliyoruz. Sorun, bu üç alanın etkileşimini, iletişimini harmonisini kurarak, terörizmi yaratan çevre ve ortamın nasıl önleneceği sorunudur.
Devamını okumak için lütfen tıklayın!

Emre Kongar: Asker-Siyaset İlişkilerinde Unutulan Noktalar
1957 erken seçimlerinde yüzde 50'nin altına düşen Demokrat Parti artık, sadece tek parti geleneğini sürdüren bir anlayışa dayalı olarak basın, muhalefet ve üniversite özgürlüklerini sınırlayarak rejimi yozlaştırmakla ve yetinmemiş, iktidardan gitmemenin yollarını da aramaya başlamıştır. 1960 yılı Nisan ayında çıkarılan Tahkikat Komisyonu yasası, aslında iktidardaki Demokrat Parti'nin yaptığı bir sivil hükümet darbesidir. Bu yasa ile Meclis içinde seçilen 15 milletvekili, hem asker hem sivil mahkeme yetkileriyle, hem savcı hem de yargıç olarak "muhalefetin rejim aleyhtarı faaliyetlerini incelemek üzere" görevlendirilmiştir; kararları kesindir, temyizi yoktur: Bugün de pek çok kişinin öne sürdüğü gibi, 27 Mayıs darbesi olmasa Menderes seçimlere gidecekti! Evet hiç kuşkusuz gidecekti; muhalefetteki CHP'yi kapatıp, çok partili demokrasiyi tek partili rejime dönüştürmüş olarak. İşte çok partili demokratik hayatımızın ilk askeri darbesi, bu koşullarda, sivillerin demokrasiyi rafa kaldırma teşebbüslerini engellemek için yapılmıştı.
Devamını okumak için lütfen tıklayın!


Ahmet Selim: 27 Mayıs'ın Düşündürdükleri
27 Mayıs muazzam bir kırılma noktasıdır. O tarihte demokrasi tabii mihverinden çıktı, fırladı. 27 Mayıs olmasaydı, tabii ekseninde olağan gelişme devam etseydi, sol da olacaktı sağ da, ama mutedil ve dengeli biçimde düşünceyle var olacaktı; Türkiye 1970'lere varmadan kendi demokratik ve ekonomik dengesinin kişilikli gücüne kavuşacaktı. Darbe işte bunu engellemiştir.Menderes liderliğindeki Demokrat Parti iktidarının hataları hiç mi yoktu? Tabii ki vardı. Onların yaptığı en büyük hata, "hataya sevk edildiklerini anlamamaları" idi. Bir sinir harbinin taarruzuna ve hilesi maruz bırakıldıklarını fark edememeleriydi. Tepkisel duygularına engel olamamalarıydı.
Devamını okumak için lütfen tıklayın!


Alev Alatlı'dan 'Barış, hakikat ve adalet adına…
"Orhan Pamuk'a açık mektup"
"Emperyalist kurgu, tahrik ve kıyıma ilişkin hemen hiçbir şey söylemeyen Batılı aydınların, TC'nin kurulmasıyla sonuçlanan yakın tarihimizi değerlendirirken kullandıkları lânetleyici dilin, Balkanlar'da, Kırım'da ve Kafkasya'da katledilen ve göçe zorlanan milyonlarca Müslüman söz konusu olduğunda tarafsız bir dile dönüşüyor olmasına isyan ediyorum...
Barış, hakikat ve adalet adına..." ibaresi 1894-96 yıllarında Türkiye'de görev yapan İngiliz Topçu Yüzbaşı Charles Boswell Norman'a ihtiramın ifadesidir.
Ermeni "soykırımı" meselesinin günümüz kamuoyunda "kanlı Türk tarihinin muhtemel bir süreci" olarak algılandığını tahmin etmekteyim. Mektupta istatistiklere, münferit olaylara yer ayırmamamın nedeni bu haksız algılamadır. Birden fazla halkı ilzam eden facialara, münferit olaylara yer ayırmak demek "bizim" yaptığımız "soykırım" -her ne idiyse- haklı nedenlere dayanıyordu şeklinde bir tartışmaya girmek demek olurdu, oysa bu topraklarda yaşananlar haklı ya da haksız olma keyfiyetinin çok fevkindedir. Yok edilen insan ve mal varlığına kaba sayılar olarak bakıldığında esası itibarıyla Avrupalı ve açgözlü bir ideoloji ve uygulamanın bölge insanlarına reva gördüğü ile Osmanlı yöneticilerinin tutumları hiçbir şekilde kıyaslanamaz. "
Devamını okumak için lütfen tıklayın!


İlkay Sunar, Ömer Madra'ya Anlattı:
"Ulus Devletin Ötesinde Demokrasi Mümkün mü?"
"Neden AB bir birlik olarak AB'ye giremezdi. Yapısına bakıyorsun, üçlü bir yapı var, dört önemli müessesesi var, bir tanesi Komisyon, bir tanesi Konsey, bir tanesi Avrupa Parlamentosu, bir de Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi var. Mahkeme ve yargı bir yana, ikili bir yapı var, Komisyon tamamen bir bürokrasi örneği, yasası itibariyle, demokratik bir tarafı olduğu da söylenemez, başkanı halk tarafından da seçilmiyor. Esas itibariyle Komisyonun rolü, Avrupa ekonomisinin bürokratları olarak, bütünleşmiş piyasayı yöneten idareci . Esas kararlar nerede alınıyor? Bence esas karar Konsey'de alınıyor. Konsey kim? Konsey, ulus devletlerin dışişleri bakanları, başbakanları tarafından oluşan ve kendi aralarında kapalı kapılar ardında, AB ile ilgili çok önemli, hayati kararlar alan bir grup."
Devamını okumak için lütfen tıklayın!


İlber Ortaylı:'Milliyetçiler Türkiye'yi tanımıyor'
"Şimdi milliyetçi muhafazakarın illa dindar olması da gerekmiyor. Mühim olan kimliğine sahip çıkmasıdır, bu da mesala Yahudilerde vardır. Bakın ben bir adamın Cumartesi günü Şabat'ın kurallarına hürmet etmediğini biliyorum. Kaşere (Yahudi şeriatına göre helal yemek) de hürmet etmediğini biliyorum; ama yurtdışındayken ediyor. Mesela Boğaz'ın en güzel restoranına götür, karides yemiyor, döner kebaba iltifat etmiyor yoğurtla et birararada diye. Bu bir mürailik değil. Bizde de bu tip insanlar var. Biri var diyelim içtiğini, domuz eti sevdiğini biliyorum. Ama cemaat önünde, bilhassa ecnebilerin önünde bunu yapmıyor. Bu bir kimliktir. Mesela benim solcu bir öğrencim vardır, dinle ilgisi yoktur. Bir gün bana şunu söyledi: Hocam, Sultanahmet'le yakınındaki Firuzağa'nın ezan okuyuşu adeta kanoniktir (birbirlerini makam olarak takip ederler). Şimdi tamam, bu da bana yeter. Bu ülkenin bir özelliğini yakalamıştır. Mühim olan budur. Yani onun camiye gidip gitmediği, ibadeti kimseyi fazla ilgilendirmez. Bakın, bizim de bir yerde bazı şeyleri göstermemiz lazım. Cuma akşamı İsrail'de kimseyi yemeğe davet edemezsin, çünkü Şabat akşamıdır; kimliğe itaat şarttır.
Çok bireysel çıkışlar tabii ki insanların hakkıdır. Ama bu tip şeyleri yaygın bir adet haline getirmek; adeta sistem dışı, kanun dışı bir zorlamayla götürmek doğru değildir. Evet isteyen her şeye itiraz edebilir. Ama bunu yaygın ve umumi bir kural haline getiremezsin. Yani kuraldışını kural haline getirmek de aslında bir çeşit muhafazakarlıktır. Türkiye'de bunu yapıyorlar."
Devamını okumak için lütfen tıklayın!