86 yıl. Hala ne kadar genç bir ülkede yaşadığımızı biliyor muyuz? Hala kendi kuşaklarını, çocuklarını yeterince yetiştirememiş, geleceğini bizlerin bilincine ve inancına borçlu olan bir cumhuriyetimiz olduğunun farkında mıyız?

Osmanlı’nın müthiş tarihsel mirasının içinden doğan bir “ışığın” ve yurtsever kadroların “yüzyıllardan beri çekilen ulusal yıkımların yarattığı uyanıklığın ve bu sevgili yurdun her tarafını sulayan kanların” bilinciyle kurdukları bir ülkenin, hala büyük görev ve sorumluluklar taşıyan yurttaşları olduğumuzun farkında mıyız?

Atatürk’ün “gençliğe hitabe”sinden hemen önce söylediği bu sözler, sadece Nutuk’un son sözleri değil, geleceğimizin de anlamak isteyenler için altın anahtarlarını sunuyor.

Dış mihraklar, güçler, ihanetler, hainler, düşmanlar ve daha niceleri üzerinden üretilen senaryolarla, komplo teorileriyle uzun yıllar enerjisini harcamış, harcanmış ve tüketilmiş bir ulusun çocuklarıyız.

Ama 2000’ler dünyasında artık biliyoruz ki, gerçeklerle, sanal hedeflerle, algılananlar ve algılatılmaya çalışılanlar arasındaki farkları ayırt edemezsek, düşmanla boğuşuyoruz zannederken, kendi yurttaşlarımızla birbirimize düşürülmemiz çok mümkün.

Cumhuriyetimizin iki kırmızı çizgisi, bölünme ve irtica, bugün kimileri için devleti ele geçirme düzeyine ulaştı, kimileri için ise Cumhuriyetin kazanımları sayesinde korkusuzca kendi bünyesinde, ona zarar verme ihtimali olmadan kendini ifade imkanı bile bulabiliyor.

Hangisinin doğru olduğunu bize zaman gösterecek, bunu da Cumhuriyetimizi gerçek bir “demokrasi” ile taçlandırırsak başarabiliriz. Korkunun ecele faydası olmadığını öğrenmiş kuşaklar, cesaretle laikliği koruma, ülkesini bölme niyetini terörle ifade edenlere karşı “kardeşliğine” sahip çıkarak yanıt verme becerisini gösteriyorlar.

Cumhuriyet, bu 86 yıllık kısa ömründe, düşmanlarıyla mücadele edebilme yeteneğini, onların akılları ve hafsalalarının alacağının çok üstünde bir birikim ve bilinçte yurttaşlar yetiştirerek başardı.

Başardı, ama yeterli değil! İşimiz ise çok fazla:

Kimileri ulusal bilinci, aşırı milliyetçiliği besleyen bir yol gibi görürken, biz o yolun sadece “ulusal” değil “bilinç” kısmına nasıl vurgu yapılması gerektiğini, küresel, evrensel dertleri varmış gibi görünenlerin bile hangi adreslerden yola çıktıklarını anlatmaya çalışacağız.

Yaşadıklarımız, kimilerine umutsuzluğu, huzursuzluğu ve yılgınlığı besleyecek kadar acı verirken, ama bir o kadar da umudu, inancı ve dayanışmayı artıracak, varoluşumuzun köklerinin ne kadar derinlere indiğini gösterecek kadar güç veriyor, kimilerine.

Ben o gücü ve kendine güveni hissediyorum. Türkiye’ye inanıyorum.

Bir gün uyanık durmaktan, gözleri kızarmış “uykuya” hasret kuşaklar olmaktan kurtulacağız, bir gün “uyanıklığa” harcadığımız enerjiyi, insanlığa ve ortak mirasına da adayacağız, aklımız kadar vicdanımızın, güven duygusunun bizi daha da büyütebileceğine inanacağız.

Dost görünenlere sırtımızı dönerken, arkada dönen dolapların hesabını, önlemini ve belli ölçülerde paranoya reflekslerini yaşamayacağız, her taşın altında sanki saklı gibi duran ayak oyunlarını anlamak için, enerji harcamak zorunda kalmayacağız.

Sadece kandan ve ölümden söz eden ve medet umanlara, hayattan, hayat vermekten ve kardeşlikten, barıştan söz edeceğiz. Biz toprağın sadece eğer uğrunda ölen varsa değil, uğrunda yaşayan da varsa vatan olduğunu bilen neslin çocuklarıyız.

Biz Osmanlı’yı cephede ve masada kaybederken, Türkiye’yi cephede ve masada nasıl kazandığımızı ve ödediğimiz bedelleri hiç unutmayacağız. Bir gün bu bedellerin ödendiğini, kendimizi sadece Türkiye’nin bir yurttaşı gibi değil, bu dünyanın da eşit ve onurlu bir yurttaşı gibi göreceğiz.

Ama maalesef görüyorum ki henüz erken ve şimdi değil…

O. Suat Özçelebi / 28.10.2009
Not: Bu yazı 2007 yılında yazılmış ve yayımlanmıştır.

	Yazarın Diğer Yazıları
	Ayamama!
	AKP’ye 1989 “şoku” bir hayal!
	18 Mart niçin önemlidir?
	Barışın kendisi bir yoldur.
	ABD’de seçim yine “sandıkta” kazanılacak!
	Artık Obama ve Palin mi yarışıyor?
	Akıl, vicdan ve cesaret
	Yeni çuval yolda mı?
	Türk Mucizesi!
	Türkiye’de vatandaş olmak kolay değil!
	Toplum “solu” algılayamıyor
	“Darbe Günlükleri”ni görmezden gelmek…
	Türkiye'yi en çok ben seviyorum!
	Sizin de canınız yanıyor mu?
	Bir “kamptan” yazmak ve okumak...
	Sağduyu nedir?
	Malatya’daki vahşete yargı yetmez!
	Barışın kendisi bir yoldur
	İmtiyazsız Anayasa
	Anayasayı biz “yapmalıyız”
	Ne Coşkun ne de Erdoğan
	Ahkam mı bilgi mi?
	AKP seçimi neden kazanacak?
	Partilerin varlık sebebi: Seçim bildirgeleri
	Terör: Vizyonsuzluğun ağır bedeli
	“Birlik”, büyük bir yalan!
	Türkiye’de “siyaset” yapamamak…
	Parlamento “her şeyi” bilir
	Birleşik oy pusulasında ince hesaplar!
	Birleşmek, “bir”leşememek!
	Sabah, Nokta ve vicdan
	Çocuklar masum, biz değiliz!
	“Kendine demokrasi”, demokrasi değildir
	Mayın barışı rehin alır!
	Uzaktan kumanda ve Cumhurbaşkanlığı
	Böyle Medyaya Böyle Rapor!
	İnsanlık, daha çok beklersin!
	Gündemde kalmak
	Siyasette İnovasyon -I-
	Umut ve Kayıtsızlık
	Katilleri cesaretlendirmek
	Yok edilen sadece Saddam değil!
	Hayâsızlık
	Yazar olmak, işini iyi yapmak...
	Küllerinden doğan Karaoğlan
	Orhan Pamuk’a Sevinmek...
	Soykırım Siyaseti
	Seçilmek istiyorum!
	Aslında Ortadoğu…
	Yaşamın kıyısında
	Nöbette uyumak…
	Bir duvar yazısı: Ulusal egemenlik
	Film festivali, yüzyıla tanık olmak…
	Cehennemin yolu
	Grbavica
	Karikatür Krizi ve Yönetememek
	Aydın Güven Gürkan’a Veda
	Barajı değil, duvarı tartışalım!
	“Azınlık Raporu” ve Türkiye’de bir konuyu tartışmak…
	Avrupa Birliği: Tek yol mu?
	İki Dudak Demokrasisi!